Ümmet-i Muhammed’in Esaslư Bir Müttefiki: Hugo Chavez [HakanAlbayrak]

 

En son, ABD Ba₫kanư Bush’a “₫eytan” diyerek ve Ưslam’a hakaret eden Papa 16. Benedikt’i yangưnưn üstüne körükle gitmekle suçlayarak Haçlư / Siyonist koalisyonunu çileden çưkaran –Müslümanlarưn ise takdirini kazanan- Venezüela Cumhurba₫kanư Hugo Chavez, bunu öteden beri yapưyor.

 Hatưrlayalưm:

 New York’taki Ưkiz Kuleler’e düzenlenen saldưrư üzerine bütün dünyada sưkư yönetim ilan eden Amerika Birle₫ik Devletleri, Ortaçađ’daki “cadư avư”na benzeyen bir Müslüman avư ba₫lattư. Bütün hükümetler, ülkelerindeki “terör potansiyeli”ni Washington’a bildirmek ve Washington’un talimatư dođrultusunda bu potansiyele kar₫ư mücadele etmekle ‘görevlendirildi’. Ưlan edilen Haçlư Seferi ve engizisyon çerçevesinde, Hugo Chavez’den, ilk i₫ olarak, ülkesinde ya₫ayan Müslümanlarưn kimlik bilgilerini Washington’a iletmesi istendi. Chavez Venezüela’nưn haysiyet ve ₫erefine bir kasưt olarak gördüđü bu talebi hiç dü₫ünmeden geri çevirdi. Dahasư, ABD’nin Afganistan ve Irak’ư i₫galini “katliam” olarak niteledi. “Latin Amerika ve Arap dünyasưndaki medeniyetlerin (Endülüs mirasưna dayanan) akrabalưđưnư ihya etmek” için Arap-Latin Amerika Zirvesi’nin toplanmasưna önayak oldu. ABD’nin 1 numaralư dü₫man ilan ettiđi Ưran’la stratejik öneme sahip 20’den fazla anla₫ma imzaladư ve “Ưran ve Venezüela emperyalizmden kurtulma azminde iki karde₫ ülkedir” dedi. Hizbullah-Ưsrail sava₫ư sưrasưnda Ưsrail’deki Venezüela elçisini geri çekerek, Hizbullah ve Lübnan halkưna sembolik deđeri fevkalade yüksek bir destek verdi. Bir El-Cezire yorumcusu geçen Ađustos ayưnda ₫öyle diyordu:

 “Harcanan milyonlarca dolar, hayatlarưnư kaybeden onbinlerce insan, yüzlerce saat televizyon konu₫masư ve basưn toplantưsư, olađanüstü diplomatik çabalar, siyasi ve askeri planlar, Irak’ta geçen yưllar vs, vs, vs… Hiçbiri, ABD Ba₫kanư’nưn ilan ettiđi “Araplarưn kalplerini ve beyinlerini kazanmak” amacưnưn gerçekle₫mesini temin edemedi. George Bush, geçmi₫te ABD’nin Ortadođu ile ilgili planlarưna sưcak bakan pek çok Arap’ưn kalplerini ve beyinlerini de kaybetti. Görünü₫e bakưlưrsa mezkûr amaca ula₫manưn gizli formülü Amerika kưtasưnda bir ba₫kasưnưn elinde. Üstelik bu formülle çok daha hưzlư sonuç alưnưyor ve maliyeti de çok daha dü₫ük. Venezüela Cumhurba₫kanư Hugo Chavez, Ưsrail’deki en yüksek diplomatưnư geri çektiđini duyurduđunda, kendini birdenbire Ortadođu siyasetinin göbeđinde buluverdi. Chavez’in bu hareketi, Ưsrail’in Venezüela’ya yaptưđư bir fenalưktan deđil, Ưsrail’in Venezüela’ya binlerce mil uzaklưktaki Filistinlilere ve Lübnanlưlara yaptưđư fenalưklardan kaynaklanưyordu. Chavez, bu hareketinden önce, Ưsrail’i, defaatle, Lübnan topraklarưna ‘saldưrmak’ ve Lübnan halkưnư ‘soykưrưm’dan geçirmekle suçlamư₫tư. Ưsrail-Lübnan sưnưrưnda geçen ay yükselen ₫iddet üzerine Ưsrail’e kar₫ư bu kadar sert kelimeler kullanan ilk devlet ba₫kanư, Chavez oldu. Chavez, bu konuda Arap ve Müslüman ülkelerin bile önüne geçti…”

 Ve…? Bugün Hugo Chavez, Arap dünyasưnda (rejimler hariç) milli kahraman muamelesi görüyor. Filistin’de Arafat, ̃eyh Yasin ve Che Guevara posterleri basan matbaacưlar, artan talep üzerine, bol miktarda Chavez posteri de basưyor. Ưnternetteki Arap sohbet odalarưnda “Ben Filistinliyim, ama ba₫kanưm Ebu Mazen (Mahmud Abbas) deđil, CHAVEZ!”, “Araplưktan istifa ediyorum. Bundan böyle Venezüelalưyưm!”, “Halife seçimi yapưlsa oyumu Chavez’e veririm.”, “Emret, ey Chavez!” gibi cümleler kuruluyor. Bir gayrimüslimi halife seçmeyi hiç kimse ciddi olarak dü₫ünmez, fakat Ưslam ülkelerinin kahir ekseriyetinde hüküm süren basiretsiz liderlerle dalga geçmek için Chavez’i halife adayư ilan edenlerin öfkesi çok ciddi. Hayal kưrưklưđư ve öfke… Gayrimüslim Venezüela Cumhurba₫kanư’nưn Müslümanlarla dayanư₫ma adưna sergilediđi asil duru₫un Müslüman ülkelerin ba₫kanlarư ve ba₫bakanlarư tarafưndan sergilenmeyi₫ine isyan… “Bu ne yaman çeli₫ki anne!” feryadư… Budur hadise.

 * Hugo Chavez’e buradan hayali karanfiller gönderiyorum. Ke₫ke Caracas’a gidip, Ümmet-i Muhammed’in bu esaslư müttefikine gerçek karanfiller sunabilseydim.

 

Bush, Latin Amerika turunda gittiği her ülkede protesto edildi

 ABD Başkanı George Bush bozulan ilişkileri düzeltmek üzere gittiği bir haftalık Latin Amerika turundan hiçbir sonuç alamadan geri döndü. George Bush, 8 Mart’ta başlayan ve 5 ülkeyi kapsayan bu turdan yalnızca protestolarla ayrıldı. Latin Amerika ülkeleri arasındaki itibarı bir hayli kötü olan ve yıllarca arka bahçesi olarak gördüğü bu ülkelerdeki yandaş iktidarları birer birer sosyalist yönetimlere kaptıran Bush’un bu gezi ile etkinliğini arttırma çabaları tamamen sonuçsuz kaldı.

Bush, gezisine başlamadan önce Latin Amerika ulusunun gönlünü kazanabilmek için “Biz de Bolivar’ın çocuklarıyız.” demiş; fakat ülkesinin adını “Bolivarcı Venezüella Cumhuriyeti” olarak değiştiren Hugo Chavez “O kendini Simon Bolivar’ın çocuğu olarak adlandırıyor! O aslında başka bir şeyin çocuğu…” diyerek gereken yanıtı vermişti. Şimdi Bush’un gezide nelerle karşılaştığını ülke ülke inceleyelim.

 

Gezisinin ilk durağında Brezilya’ya uğrayan Bush’un bu ülkeye varmasıyla birlikte Sau Paulo adeta savaş alanına döndü. Binlerce göstericinin Bush’u protesto ettiği olayları yatıştırabilmek için polis göz yaşartıcı bomba kullanmak zorunda kaldı. Protesto gösterileri ABD elçiliğinin taşlanması ile başladı. Ayrıca ziyaretin 8 Mart’a rastlamasından dolayı Dünya Kadınlar Günü yürüyüşü de adeta Bush’u protesto gösterisine dönüştü. İnsanlar kadın haklarını savunmak yerine Bush’u protesto etmeyi tercih ettiler. Yaklaşık 30.000 kişinin katıldığı bu yürüyüş sırasında bol bol “Bir numaralı teröriste ölüm!” sloganları atıldı. Porto Alegre kentindeki eylemciler ise Bush’un kuklasını yaktılar. Göstericiler Bush’u savaşın baş kışkırtıcısı ve gezegenin baş kirleticisi olarak niteledi.

 

Bush’un ikinci durağı ise Uruguay oldu. Burada da açılan pankartlarda Bush için “soykırımcı, işgalci, faşist ve savaş suçlusu” gibi gerçekliği kuşku götürmeyen lakapları kullanan Uruguaylılar, Bush’u düş kırıklığına uğrattılar. ABD Başkanı George Bush ile aynı anda Güney Amerika ülkelerini ziyarete çıkan Venezüella Devlet Başkanı Hugo Chavez ise Arjantin’de ABD Başkanı’nı protesto gösterilerine katıldı. Bush’a bu sefer de “siyasi kadavra” diye seslenen Chavez, “Bush, ziyaretini sabote etmek için geldiğimi sanıp korkmasın, yalnızca rastlantı!” dedi. İç savaş sırasında yakınlarını kaybedenlerin kurduğu “Meydan Anneleri”nin düzenlediği mitingde 20.000 kişiye seslenen Chavez, “Bu eylem, Güney Amerika’nın kahraman topraklarında, Amerikamızın kahraman topraklarında, emperyalist patronun varlığına ‘hayır’ demek için düzenlendi.” diye konuştu. Chavez, Bush’un ikiyüzlülük madalyası almayı hak ettiğini söyledi ve ABD Başkanı’nı bozuk plağa benzetti.

 Bush’un bir sonraki durağı ise Kolombiya oldu. Latin Amerika’da belki de kendisine destek bulacağı ve milyarlarca dolarlık askeri yardım yaparak barış sürecini durdurduğu tek yer olan Kolombiya’da yakın dostu ve müttefiki olan Devlet Başkanı Alvaro Uribe ile görüşen Bush bu sefer işi sağlama almak amacıyla başkana “kişisel destek” sözü verdi. Amerika’ya yönelik uyuşturucu kaçakçılığının önlenmesi yolundaki çalışmalarındaki başarıları nedeniyle de teşekkür etti. Başkanın bunları söylediği sırada ise başkent Bogota’da 2.000 kişi bir gösteri düzenleyerek onu protesto etti. Polisle çatışan halk, bulabildiği Amerikan bayraklarını yakarken, güvenlik güçleri sert müdahalelerle göstericileri dağıtmaya çalıştı. Kolombiya’da 22 bin güvenlik görevlisi Bush’u korumak için görevlendirildi.

Kolombiya’nın ardından Guatemala’ya geçen Bush diğer ülkelerde olduğu gibi yine protestolar eşliğinde karşılandı. George Bush’un Guatemala Cumhurbaşkanı Oscar Berger’le yaptığı görüşmede güvenlik, ticaret, göçmenlerin statüsü gibi konuları konuşuldu. George Bush’un Maya uygarlığına ait arkeolojik bir bölgeyi gezmesinin ardından onun kötü ruhları peşinden getirdiğine inanan Maya yerlileri ziyaret sonrasında Başkan’ın ayak bastığı yerleri tütsüledi, çiçekler ekti, suladı. Yerli din adamları Bush’un kötü ruh taşıdığını söyleyerek, onun getirdiği kötü ruhları buralardan uzaklaştırmaya çalıştıklarını söyledi.

 

Gezisinin son durağı olan Meksika’da binlerce göstericinin elindeki “Katil Bush, senin gibi komşu istemiyoruz” yazılı bayraklar, Bush’un ziyaretinin Meksikalılar için ne anlama geldiğini oldukça iyi ifade ediyordu. Bu seferki protesto gösterileri ise öncekilerden çok daha sert oldu. Göstericiler, Washington’un Meksika sınırına güvenlik çitleri yerleştirme planını protesto etti. Bush’un kaldığı otele doğru yürüyüşe geçen halk, binayı çevreleyen güvenlik engelini aşmaya çalıştı. Bunda başarılı olamayan göstericiler kaldırım taşlarını sökerek engelin diğer tarafında duran polislere fırlattı. 30 kişilik maskeli bir grup ise ABD Büyükelçiliği’ni koruyan polis bariyerine saldırdı. Olaylar üzerine çıkan çatışmada çok sayıda protestocu tutuklandı.

 

Chavez ise, Haiti’ye vaat ettiği yardımları açıklamak üzere uğradığı kısa gezisinde yoksulların oluşturduğu büyük bir kalabalık tarafından coşkuyla karşılandı. Port-au-Prince’deki havaalanında Devlet Başkanı Rene Preval tarafından karşılanan Chavez, halkın yoğun ilgisi yüzünden kentin sokaklarında çok yavaş ilerleyebildi. “Çok yaşa Chavez, kahrol Bush!” sloganları atan kalabalığa Chavez, “Buraya Haiti’ye olan sevgimizi ve yükümlülüğümüzü göstermek için geldik.” şeklinde konuştu. Chavez ayrıca Haiti’yi yoksul durumdaki ülkelere ayrıcalıklı petrol tedarikinin söz konusu olduğu Petrocaribe adlı birliğe dahil etti.

 Kısacası Bush’un Latin Amerika gezisi hiç de umduğu gibi geçmedi. Gittiği her yerde protestolar ile karşılaşan George Bush, insanları daha da öfkelendirmekten başka bir şey yapamadığı gibi Chavez’in gölgesi altında kaldı ve alaycı çıkışlarını sineye çekmek zorunda kaldı. Chavez ise, gittiği her ülkede sevgi gösterileriyle karşılandığı gibi, gücünü daha da arttırarak döndü. Latin Amerika ulusu gerçekten kimin ne çocuğu olduğunu biliyor. Bush’un her gittiği yerde Chavez’den hakaret yemesine rağmen ısrarla gezisini sürdürmesi, insana ister istemez ayı ile avcı fıkrasını da anımsatmıyor değil

Hugo Chavez

 

Hugo Rafael Chávez Fría (d. 28 Temmuz 1954), Venezuela’nın devlet başkanıdır.

1992 yılında yarbay iken yolsuzlukları ayyuka çıkmış bulunan devlet başkanı Carlos Andrés Pérez’e karşı darbe girişiminde bulunmuş fakat becerememiştir. 1994 yılında halkın desteğiyle affedilmiş, 1998 yılındaki seçimlerde %56 oy oranıyla devlet başkanlığına ilk kez seçilmiştir. 1998′de seçilen Chávez, yönetimde kalıp kalmaması için 16 Ağustos 2004′de yapılan halk oylamasında, oyların %94′ünü alarak seçimi kazanmıştır.

 

Uygulamaya koyduğu radikal siyasal dönüşümleriyle neo-liberalizme karşı somut bir alternatif oluşturan Chávez, altı yıllık iktidarında girdiği her seçimde oylarını sürekli arttırmaktadır. Ülkesinin başındaki yoksulluk, açlık, cehalet, barınma, çalışma ve kadın hakları gibi sorunların çözümünün kapitalist sistem içinde kalınarak sağlanamayacağını iddaa etmekte ve devrimden söz etmektedir. Venezüella’da çok daha adil, barışçı, eşit ve özgür bir dünyanın ancak sosyalizme açılarak gerçekleştirilebileceği görüşünü savunmaktadır.

 Washington yönetiminin düşman olarak gördüğü Küba gibi ülkelerle sıkı bağlar kurmuş ve ABD karşıtlığını her fırsatta dile getirmiştir.

Ayrıca ABD’nin yaptığı darbeyle baştan indirilmiş ancak 1 gün (48 saat içinde) sonra tekrar iktidara gelerek ABD’ye karşı gelmeyi başarmıştır. Bu özelliğiyle ABD’ye başkaldırıda bulunabilen nadir devlet başkanları arasına girmiştir. Bunun bir diğer örneği de Fidel Castro’dur.

 Dünyanın beşinci petrol üreticisi Venezuela, 1,5 milyon varili ABD’ye olmak üzere günde yaklaşık 3,2 milyon varil petrol ihraç ediyor.

Kuzey Kore, İran, Küba, Belarus vs ülkelerle iyi ilişkiler içindedir. Dünyanın karizmatik liderlerinden biridir. Amerikan başkanı Bush’a eşek demişliği vardır. Aynen şöyledir -Bay Bush siz bir eşeksiniz bir de kötü İngilizcemle söyleyeyim. Mr. Bush You are a donkey hatta Amerikan aleyhtarlığını 2006 yılının ağustos ayında yaptığı İran gezisi ile göstermiştir.

 

Son olarak da BM konuşmasında “Şeytan dün buradaydı” sözleri ile Bush’u bir şeytan olarak tanımlamış ve dünya çapında büyük ilgi toplayan bir konuşmaya imza atmıştır. Ülkesinde anti emperyalist bir politika izlemektedir.

 

4 Aralık 2006 tarihinde Venezuela’da yapılan devlet başkanlığı seçimini kazanarak 2012′ye kadar devlet başkanı olmaya hak kazanmıştır

 

Hugo Chavez’in Bolivarcı devrimi

Hugo Chavez, dünyanın 5. büyük petrol ihracatçısı olan Venezüella’nın petrol gelirlerini ülkedeki yoksullar için yürürlüğe konulan sosyal programlara aktarıyor ve ABD liderliğindeki ticaret anlaşmalarını reddederek, Küba ve Bolivya gibi ülkelere ucuz petrol satıyor. Tek kutuplu dünya düzenine meydan okuyan Chavez, başka bir küreselleşmenin mümkün olduğu mesajını veriyor.

Latin Amerika’da sol hükümetler, Amerika Birleşik Devletleri’nin arka bahçesindeki kontrolünü elinden alıyor.
 
Venezüella, Şili, Brezilya, Arjantin, Uruguay ve Bolivya’da iktidara gelen solcu liderler bir yandan neo liberal ekonomik reçeteleri bir kenara bırakıp gelir dağılımını düzeltmeye odaklanan politikalar izlerken, diğer yandan da aralarındaki ekonomik ve siyasi bağları sıkılaştırıp alternatif bir blok olma yoluna gidiyor. Kıtanın güneyindeki bu sol ittifakın önderliğine soyunan isim ise dünyanın 5. büyük petrol üreticisi olan Venezüella’nın devlet başkanı Hugo Chavez.

 
Chavez, Venezüella’daki değişim sürecini “Bolivarcı devrim” olarak adlandırarak yaklaşık 200 yıl önce Latin Amerika’daki halkların özgürlüğü için İspanyol sömürgecilerle savaşan Simon Bolivar’ın mücadelesini 21. yüzyıla taşıyor.   

 
Chavez’in devrimini diğerlerinden ayıran belki de en büyük özellik ise bütün değişimlerin demokrasi çatısı altında gerçekleştirilmesi. Chavez, Anayasa’ya eklettiği bir madde ile görev süresinin yarısında referanduma gidip Venezüella halkına başkanlığa devam etmesini isteyip istemediklerini sordu ve her seçimde daha yüksek oranda oy alarak gücünü pekiştirdi.

 
Venezüella’daki dönüşümün finansal altyapısını yabancı petrol şirketlerinin denetiminden çıkartılarak devletleştirilen petrol kaynaklarından sağlanan gelir oluşturuyor.En son 2006 yılı bütçesinde %41’lik pay sosyal programlara ayrıldı. Bu, yaklaşık 10 milyon kişinin eğitim, sağlık, konut gibi alanlardaki sorunların çözümü için kullanılacak.

 
Ancak bu uygulamalar Chavez’e ve onun “Bolivarcı Devrim”ine düşman da kazandırıyor. Tüm imtiyazlarını yitirme tehlikesiyle karşı karşıya kalan ve dışlandıklarını söyleyen üst orta sınıf mensupları ve seçkinler Chavez’i faşist bir diktatör olarak nitelendiriyor. Kıtanın güneyindeki bu değişimlerden rahatsız olan ve Venezüella’dan aldığı petrolün maliyeti Chavez’den sonra katlanan Amerika Birleşik Devletleri ise Chavez’i bir demagog olarak adlandırıyor.

 
Venezüella’daki değişimi ve Chavez’in politikalarını, kısa bir süre önce bu ülkeye gidip çeşitli araştırmalar yapan Marmara Üniversitesi İktisat Bölümü öğretim üyesi Doçent Doktor Fuat Ercan, Galatasaray Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü’nden Yardımcı Doçent Doktor Selcan Serdaroğlu ve Chavez’in 5. Cumhuriyet hareketine destek veren Venezuella Komünist Partisi Gençlik kolu başkanı CarlosAquino ile değerlendirdik.

  

 

Bush Latin Amerika gezisine başladı

  

Chavez: ”ABD Başkanı, bugün gerçek bir siyasi kadavra”

 

10 Mart, 2007 14:25:00 (TSİ)

 

ABD Başkanı George Bush, Latin Amerika turuna Brezilya’dan başladı. İki ülke, şeker kamışı ile mısırdan elde edilen ve biyolojik yakıt olarak kullanılan etanol üretiminin geliştirilmesi konusunda anlaşma imzaladı.

Cumhurbaşkanı Luiz Inacio Lula da Silva ile ABD Başkanı George Bush anlaşma kararını Sao Paulo kentindeki bir biyodizel yakıt üretimi tesislerinde açıkladı.

Anlaşma, petrole alternatif olarak gösterilen etanol ve biyodizel yakıt üretiminin geliştirilmesini konu alıyor.
 
Anlaşmaya göre, şeker kamışı ile mısırdan elde edilen ve biyolojik yakıt olarak kullanılan etanol üretimi geliştirilicek. Diğer Latin Amerika ülkeleri de daha fazla şeker kamışı üretme yolunda teşvik edilecek.

Etanol, dünyanın petrole olan bağımlılığını kırabilmek için en önemli alternatifi biri. Brezilya ise biyo-yakıt üretiminde en önde gelen üreticilerden. Ülkedeki otomobillerin büyük bölümü etanolle çalışıyor.
 
Etonal konusundaki en önemli eleştiri ise ormanların ve tarım alanlarının yok edilmesi tehlikesi.

Bush ile da Silva etanol anlaşması imzalarken Breailya’da protestolar devam etti.
Gösterilerde, ABD bayrakları ve Bush’un kuklaları yakıldı.

 
Chavez: “Bush siyasi kadavra”
 

ABD Başkanı George Bush ile aynı anda Güney Amerika ülkelerini ziyarete çıkan Venezuela Devlet Başkanı Hugo Chavez, Bush’a bu sefer de “siyasi kadavra” diye yüklendi.

Hugo Chavez Bush’un tek amacının Latin ülkelerinin topraklarını Amerikan arabalarına yakıt üretttirmek olduğunu söyleyerek anlaşmaya karşı çıktı.

Latin Amerika’daki sol hareketin öncüsü konumundaki Venezuela lideri, Arjantin’de ABD Başkanı’nı protesto gösterilerine de katıldı. 

Arjantin’i ziyaret eden Chavez, Bush’un makamında geçen yılları ele alarak, “ABD Başkanı, bugün gerçek bir siyasi kadavra. Artık sülfür bile kokmuyor… Kuzeyli küçük bey, siyasi ölümün kokusunu sızdırıyor, kısa bir zaman sonra kozmik bir toza dönüşecek ve sahneden yok olacak” dedi.
 
Bush’un uçağı Uruguay’a inerken, Buenos Aires’te bir stadyumda yaklaşık 20 bin kişinin katıldığı protestoya öncülük eden Chavez, “Bush’un ziyaretini sabote etmeye gelmediğini, zamanlamasının yalnızca tesadüf olduğunu” söyledi.
 
Chavez, “Bu eylem, Güney Amerika’nın kahraman topraklarında, Amerikamızın kahraman topraklarında, emperyalist patronun varlığına ‘hayır’ demek için düzenlendi” diye konuştu. 
 
Gösteriye, çocukları cunta yıllarında kaybolan kayıp anneleri öncülük ediyor. 

Chavez’in gündeminde Bush’un bölge ülkelerini ziyarete başlamadan
önce yaptığı açıklama var. Bush, Latin Amerika’daki devrimci lider Simon Bolivar’ı kastederek “Hepimiz onun çocuğuyuz”  demişti.
 
İktidara geldikten sonra ülkesinin adını “Bolivarcı Venezuela Cumhuriyeti” olarak değiştiren Hugo Chavez’in Bush’a cevabı ise “O kendini Simon Bolivar’ın çocuğu olarak adlandırıyor! O aslında başka birşeyin çocuğu” oldu.

Bugüne kadar Bush’a “eşek, aptal ve şeytan” diye seslenen Chavez’in bu son konuşmasıyla Washington ve Caracas arasındaki ipler daha da gerilebilir.

 
Bush Chavez’e yanıt vermedi

ABD Başkanı Bush ise, Brezilya Devlet Başkanı Luiz Inacio Lula da Silva ile ortak basın toplantısında, Chavez’in bu sözlerine cevap vermedi.
 
Güney Amerika gezisinin, aradaki bağı ve ABD’nin geleceği açısından bu bölgenin önemini hatırlatacağını söyleyen Bush ayrıca, “ABD’nin, Güney ve Orta Amerika’ya iyi niyetini getiriyorum. Bu nedenle buradayım” dedi.
 
Beyaz Saray sözcüsü Tony Snow ise gazetecileri, Bush’un kıtaya yaptığı ziyareti, Chavez haberlerine dönüştürmeye çalışmakla suçladı.
 
Bu arada ABD Başkanı Bush, Brezilya’dan geçtiği Uruguay’da da protesto gösterileriyle karşılandı.
 
Bush, Uruguay’daki temaslarının ardından Guatemala’ya, Venezuela Devlet Başkanı Chavez de Haiti’ye geçecek.

Bir Yahudiyi Öldürmek Bin Rekat Nafile Namaz Kılmak Kadar Svaptır…

ABD’NİN KÜRT DEVLETİ HEDEFİ

 Önceki sayfalarda ABD’nin Saddam’a karşı giriştiği Körfez Savaşı’nın gerçekte büyük ölçüde İsrail’in telkinleriyle ve İsrail’in tezine uygun bir biçimde geliştiğini görmüştük. Körfez Savaşı sonrasında Kuzey Irak’ta patlak veren Kürt isyanı ve ABD’nin bu konudaki politikası da yine Yahudi Devleti’nin beklentilerine uygun olarak gelişti. Saddam, tam İsrail’in istediği biçimde “dişleri sökülerek” yerinde kalmış, ancak öte yandan İsrail’in onyıllardır hayalini kurduğu Kürt Devleti’ne yol verecek olan ayaklanma kuzeyde başlamıştı.

Amerikalılar baştan beri, bu niyetlerini pek belli etmek istemeseler de, Kuzey Irak’ta bağımsız bir Kürt oluşumu, kısacası bir Kürt devleti kurmak hedefindeydiler. Nitekim Körfez Savaşı sırasında bunun için epeyce çaba da göstermişler, Kuzey Iraklı Kürtleri ayaklanmaları için silahlandırmışlardı. Turan Yavuz’un yazdığına göre, Amerika sözkonusu silah yardımını açıktan açığa değil, geleneksel yöntemini kullanarak aracılar yoluyla yapmıştı: Jim McDonald adlı ABD Hava Kuvvetleri’nden emekli bir albayın kurduğu silah şirketi, ABD yönetiminden aldığı direktifle Kürtler’e bol miktarda silah vermişti. Amerikalılar aynı sıralarda da bölgeye Türkiye üzerinden soktukları ve parasız dağıttıkları binlerce transistörlü radyo aracılığı ile sık sık “ayaklanın” mesajları vermişlerdi. CIA tarafından kurulan VOFI Hür Irak’ın Sesi Radyosu’nun Körfez Savaşı sırasında Irak Kürtleri’ne yaptığı sözkonusu ya- yında şu tür cümleler kullanılıyordu: “Ayaklanın. Zaman geldi. Bu sefer müttefikler sizi yalnız bırakmayacaktır… Her kalp atışınızda bizler yanınızdayız. Ne yaparsanız, neye karar verirseniz, sizi desteklemeye devam edeceğiz.”  

 Amerikalılar’ın açıkça belli etmedikleri niyetlerini ortaya çıkaran bazı küçük olaylar ve “anı”lar da vardı. Türk basınından Güneri Civaoğlu’nun savaş günlerinde Suudi Arabistan’da yaşadığı bir olay, bunların biriydi. Civaoğlu, olayı daha sonra şöyle anlatmıştı:

Körfez Savaşı sırasında Dahran’daydım. Orada beni Amerikan kuvvetlerinin bulunduğu binanın üst katlarından birinde çok iyi Türkçe bilen bir Albay ve Yar- bay’ın odasına aldılar. Daha evvel Sabah’ta bu köşemde yazmıştım… O Albay ve Yarbay haritanın Kuzey Irak yörelerinde avuçlarını gezdirmişler ve ‘burada savaş bitecek, geri çekileceğiz. Saddam’a da o yöreyi yasaklayacağız… Saddam’ın bıraktığı silahlara, havaalanlarına, cephaneliklere yöredeki Kürtler el koyacaklar. Orada bir Kürt devleti kurulacak. Sizden toprak isteyecekler… Ya vereceksiniz barış olacak… Ya da vermeyeceksiniz savaşacaksınız’ demişlerdi.

 

Ancak, bilindiği gibi, ABD’nin Körfez Savaşı’nın hemen sonrasında izlediği politika, bu denli radikal bir “Kürtçü” politika olmadı. Aksine, Bush yönetimi, Saddam’ı dize getirdikten sonra Kürtler’e destek vermek konusunda oldukça mütereddit ya da en azından ihtiyatlı davrandı. Bu yüzden Kuzey Irak’taki Kürt isyanı Saddam tarafından kısa sürede bastırıldı ve Kürtler Türk sınırına yığıldılar. Bunun ardından da bilindiği gibi Çekiç Güç Türkiye’ye konuşlandırıldı ve ancak bu sayede Türkiye’ye sığınan Kürtler yeniden Kuzey Irak’a dönebildiler. İlerleyen ay ve yıllarda ise ABD kararlı ancak ağır bir tempoda destek verdi bu bölgede oluşan de facto Kürt Devleti’ne.

 

Iran sinirindan az içerde kendilerine gönderilen yemek kamyonuna saldiran Kürt mülteciler

Botla Suriye’ye ulasmaya çalisan Kürt siviller

Bu tabloyu yorumlayanların çoğu da, “ABD bölgede bir Kürt Devleti istemiyor, eğer isteseydi bunu Körfez Savaşı’nın ardından Kürtlere güçlü bir destek vererek kolayca yapabilirdi” şeklinde özetlenebilecek bir argüman öne sürdüler. Bunlara göre, ABD’nin Kürt politikası, bir Kürt Devleti’ne yönelik bilinçli ve kararlı bir senaryoya dayanmıyordu ve daha çok bir “politikasızlık” şeklindeydi.

Oysa ABD’nin savaş sonrasında ortaya koyduğu sözkonusu tavrın bir po- litikasızlık sonucunda değil de, çok bilinçli bir politika sonucunda ortaya çıkan bir tavır olduğunu düşünmek mümkündür. Çünkü ABD’nin Körfez Savaşı’ndan hemen sonra Saddam’a karşı ayaklanan Kürtleri desteklemekte gösterdiği ihtiyat, Kürtler konusundaki bir tereddütten değil, Şiiler hakkındaki kaygılardan kaynaklanmaktaydı.

 Saddam’ın ordularının bozgunu üzerine ayaklanan muhalifler, yalnızca ülkenin kuzeyindeki Kürtleri değil, aynı zamanda güneyindeki Şiiler’i de içeriyordu. Bağdat yönetimi, bu iki cephede birden fiili çatışma halindeydi. Dolayısıyla, Kürtler’e verilecek büyük bir Amerikan desteği, ister istemez Şiiler’i de başarıya götürecekti. Şii demek aynı zamanda “İran etkisi” demek olduğu için de, ABD Saddam’ın ayaklanmaları bastırmasını bekledi.

Bu ilk kargaşa geçtikten sonra bu iki bölgeye yeniden el atacak ve ilan ettiği uçuşa kapalı bölgelerde 36. paralelin kuzeyi ve 32. paralelin güneyi Kuzey ve Güney Irak’ı Saddam’ın ordularından koruyacaktı. Ama bu kez, bu iki bölgedeki bu iki muhalif hareket Amerikan kontrolüne alınmış oluyordu. Ve bu Amerikan kontrolü, Kuzey Irak’taki Kürt hareketini adeta bir oksijen çadırı içinde özenle besleyip-büyütürken, aynı yardımı Şiiler’den esirgeyecek, aksine Güney Irak’ı İran etkisinden temizleme amacını güdecekti.

 Kısacası, Körfez Savaşı’nın ardından hemen bir Kürt Devleti kurulmamasının nedeni, “İran etkisi” korkusuydu. Hatta bu İran etkisinin, yalnızca Şiiler arasında değil, bizzat Kuzey Irak’ta da kök salmasından korkuluyordu. Nitekim ABD, Körfez Savaşı’ndan sonra kendisini bu etkiden arındırılmış bir Kürt Devleti kurma hedefine adayacak, hatta gerekirse sırf bu etkiyi bertaraf etmek için Kürt Devletine giden yolda taktik geri adımlar atacaktı. (1996′da Celal Talabani’nin İran’a yakınlaşması üzerine ABD destekli Barzani’nin Saddam’la işbirliğine gitmesi bu durumun en somut göstergesi olacaktı, ilerde daha ayrıntılı olarak ele alacağız.)Peki ABD’yi bu “İran etkisi”ne karşı bu kadar hassas davranmaya yönelten etken neydi?

Yine aynı adres; İsrail. İran’ı kendisine yönelik en büyük tehdit olarak gören Yahudi Devleti, Kürt Devleti projesini bu tehdidi göz önünde bulundurarak gerçekleştirmeye ve gerekirse bu projeyi geçici olarak bekletmeye hazırdı. Oded Yinon’un 1982 tarihli raporu Irak’ın kuzey, orta ve güney olarak üçe bölüneceğini öngörmüştü, ama Tahran’daki rejim nedeniyle çoktan bu bölünmenin güney kısmından vazgeçilmiş, kuzeydeki kısım ise ancak bu rejime avantaj sağlamadığı sürece desteklenir hale gelmişti.

 Turan Yavuz, ABD’nin Körfez Savaşı sonrasındaki politikasında İsrail’in sözkonusu yaklaşımının etkisini şöyle anlatıyor:1960′lardan bu yana Irak’taki muhalefet ile gizli temaslarını sürdüren, hatta Mol-
la Mustafa Barzani ve yetkililerini neredeyse maaşa bağlayan İsrail, Körfez Savaşı sonrası Irak’a yönelik yeni bir tedirginlik içine girmişti… Şimdi tedirginlik ayaklanmaların başarıya ulaşması konusunda idi. Kuzey’de Kürt ayaklanmasının başarıya ulaşması, Güney’de Şii ayaklanmasının da başarıya ulaşması anlamına geliyordu. Güney’de Şiilerin kontrolü ele geçirmeleri ve İslami köktendinciliğin yayılması, İsrail için Saddam’ın Scud füzelerinden daha tehlikeli bir gelişme idi. Bu yüzden İsrail tarafından Washington’a yönlendirilen mesaj trafiği de Washington’ın ayaklanmaları desteklememesi ve Irak’ın toprak bütünlüğünün parçalanmasına izin verilmemesi şeklindeydi.

Ve doğal olarak bu yaklaşım, Saddam’ı da Bağdat’ın vazgeçilmez hakimi olarak tescil ediyordu. Kısacası, Saddam, 1980′li yıllardaki misyonunu, yani İran’a karşı “taşeron” işlevini korumaya devam edecekti. Kürt Devleti ise, bu stratejik yaklaşım içinde, yani bir İran etkisine izin vermeden ve hatta İran etkisine karşı bir rol ifa edecek şekilde büyütülecekti.

 Newsweek Eylül 1992′de “A Dangerous Game in the Gulf: If Iraq is Dismembered, Who Will Stand up to Iran” (Körfez’de Tehlikeli Oyun: Irak Par- çalanırsa, İran’a Karşı Kim Duracak?) başlıklı haberinde bu konuyu vurgulamış ve İsrail lobisinin önemli ismi Martin Indyk’in “Irak parçalandığında güneyinin İran’ın kontrolüne geçmesinden endişeliyiz” şeklinde özetlenebilecek açıklamalarını aktarmıştı. 1991 yılında şekillenen manzara buydu. Aynı stratejik değerlendirme, ilerleyen dönemde de devam etti. Sabah, Kasım 1996′daki bir haberinde şöyle yazıyordu:

… Ortadoğu’da aşırı İslamcı akımların giderek güçlenmesi de, Washington’daki gözle görünür değişimin önemli bir nedeni. Amerikalı yetkililer, Beyaz Saray’da son dönemini geçirecek olan Bill Clinton’ın büyük hızla silahlanan İran’ı, Irak’tan daha büyük bir tehdit olarak gördüğünü ifade ediyorlar. Amerika’nın Saddam Hüseyin’i Tahran yönetimine karşı koz olarak kullanacağı tahmin ediliyor. Bu arada İsrailli bazı gruplarla gizli temaslarda bulunduğu bilinen Irak lideri Saddam Hüseyin’in, Suriye ve İran’dan önce Netanyahu yönetimi ile ilişkilerini geliştirebileceği tahmin ediliyor.

 Saddam sözkonusu İran tehdidine karşı ayakta tutulurken, öte yandan, Körfez Savaşı’nı izleyen yıllarda, bilindiği gibi çok ihtiyatlı bir biçimde Kuzey Irak’ta bir Kürt Devleti embriyosu oluşturuldu. Türkiye’ye konuşlandırılan Çekiç Güç’ün şemsiyesi altında Kuzey Irak’taki Kürt hareketi giderek gelişti ve bir devlet için gerekli olan altyapıyı tamamlamaya başladı. Bu gelişimi destekleyen en önemli güç ise ABD’ydi.

Ancak bilindiği gibi ABD’nin dış politikası farklı çıkar ve baskı gruplarının etkileriyle şekillenir. Dolayısıyla Kürt Devleti projesinin ABD tarafından desteklendiğini söylemek, yalnızca yüzeysel bir yorum olacaktır. Daha derinlemesine bir analiz yapmak için, sözkonusu projenin ABD’deki hangi grup ya da gruplar tarafından desteklendiğine bakmak gerekir.

 Şimdi bunu birlikte yapacağız. Washington’a göz atacak ve Kürt Devleti projesinin orada en çok kimler tarafından savunulduğunu inceleyeceğiz. Kar- şılaşacağımız adres ise tanıdıktır: Ortadoğu’daki varlığını tehdit altında gören ve bu tehditten kurtulabilmek, Hıttin Korkusu’nu aşabilmek için tüm bölgeyi etnik temellere göre irili ufaklı devletlere bölmek hedefinde olan İsrail.

1 New York Times, 16 Subat 1991; Andrew & Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 351.

2 Andrew & Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 351.

3 Ibid., s. 352.

4 Büyükelçi Glaspie’nin Saddam’la yaptigi görüsmenin kayitlari, ABC televizyonunun 12 Eylül 1990 tarihli haber bülteninde yayinlandi. Bkz. Andrew & Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 353.

5 Webster’in brifingi, Murray Waas’in Village Voice’deki 22 Ocak 1991 tarihli yazisinda açiklandi. Andrew & Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 353.

6 Andrew & Leslie Cockburn. Dangerous Liaison, s. 353.

7 Sözkonusu CIA ve Pentagon kaynakli bilgiler, Andrew ve Leslie Cockburn’ün özel görüsmelerinde edinilmistir. Andrew & Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 353.

8 Ibid.

9 Ibid., ss. 353-54

10 Victor Ostrovsky, The Other Side of Deception, ss. 247, 252-54.

11 Ibid., s. 247.

12 Ibid., s. 254.

13 Andrew & Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 356.

14 Ibid., s. 357.

15 Turan Yavuz, ABD’nin Kürt Karti, s. 307.

16 Andrew & Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 354.

17 Turan Yavuz, ABD’nin Kürt Karti, s. 19.

18 Eustace Mullins, The World Order: Our Secret Rulers, s. 254.

19 Wolf Blitzer, Between Washington & Jerusalem, ss. 202-16.

20 Noam Chomsky, Kader Üçgeni, s. 70.

21 Eustace Mullins, The World Order, ss. 4-5.

22 Wiener, 2 Subat 1991.

23 Victor Ostrovsky, The Other Side of Deception, s. 247.

24 Turan Yavuz, ABD’nin Kürt Karti, s. 166.

25 Andrew & Leslie Cockburn, Dangerous Liaison, s. 358.

26 Efraim Inbar, “Israil’in Ulusal Güvenligi Bir Geçis Dönemi Yasiyor”, Avrasya Dosyasi (Israil Özel), Cilt 1, Sayi 3, Sonbahar 1994, ss. 99-108.

27 Dan Raviv & Yossi Melman, Every Spy A Prince, s. 428.

28 Tercüman, 12 Mart 1991.

29 Amatzia Baram, “Israil ve Kuzey Irak’taki Kürt Sorunu”, “Avrasya Dosyasi (Kuzey Irak Özel), Cilt 3, Sayi 1, Ilkbahar 1994, ss. 149-54.

30 Günaydin, 16 Mart 1997.

31 A. Medyali, Kürdistanli Yahudiler, s. 7.

32 Jerusalem Post, 15 Ekim 1988.

33 A. Medyali, Kürdistanli Yahudiler, ss. 64-5.

34 Salom, 24 Nisan 1991.

35 A. Medyali, Kürdistanli Yahudiler, s. 53.

36 Ibid., , s. 64.

37 Turan Yavuz, ABD’nin Kürt Karti, s. 141-2.

38 Ibid, s. 147.

39 Sabah, 27 Mayis 1994.

40 Turan Yavuz, ABD’nin Kürt Karti, 165-6.

41 “A Dangerous Game in the Gulf: If Iraq is Dismembered, Who Will Stand up to Iran”, Newsweek, 21 Eylül 1992 .

42 “Yeni Senaryolar”, Sabah, 27 Kasim 1996.  

 Hz. Musa ve Yahudiler

Firavun, İsrailoğulları’na sürekli zulmediyor ve onları ağır işlerde çalıştırıyordu. İsrailoğulları’nın Mısır’da yaşadıkları zorluğu temsil eden bir resim.

MÖ 1600′lerde, Yusuf Peygamberin önderliğinde Mısır’a yerleşen Yahudiler, kısa sürede orada çoğalarak, geniş alanlara yayıldılar. MÖ XV. yüzyılın başlarında Yahudilerin sürekli çoğalmalarından ve güç kazanmalarından endişe duymaya başlayan Firavun, bu topluluğu etkisiz hale getirmek için Yahudilere baskı uygulamaya başladı. Böyle bir dönemde Allah, Hz. Musa’yı Yahudileri ıslah etmek ve onları Firavun’un baskısından kurtarmak için peygamberlikle görevlendirdi. İsrailoğulları içinde -her toplumda olduğu gibi- samimiyetle Hz. Musa’ya itaat edip hak dine uyanların yanı sıra, Hz. Musa ile birlikte hareket etmelerine rağmen sık sık isyana sapanlar da vardı. Güzel ahlakları ile diğer insanlara da örnek olan Yahudilerden, Allah Kuran’da şöyle bahsetmektedir: “Musa’nın kavminden hakka ileten ve onunla adalet yapan bir topluluk vardır.” (Araf Suresi, 159) Bunun yanı sıra, tavırları ile Hz. Musa’ya çeşitli zorluklar çıkaran kişilerin yaptıklarına da Kuran’da pek çok ayette yer verilmiştir.Hz. Musa kendisine destek olması için kardeşi Hz. Harun’u da yanına istedi. Ancak Firavun ve önde gelen çevresi Hz. Musa’yı yalanlayarak onu büyücülükle suçladılar. Bu olay Kuran’da şöyle bildirilir:

Firavun kavminin önde gelenleri dediler ki: “Bu gerçekten bilgin bir büyücüdür. “Sizi topraklarınızdan sürüp-çıkarmak istiyor. Bu durumda ne buyuruyorsunuz?” (Araf Suresi, 109-110)

 Bunun üzerine Allah, Hz. Musa’ya İsrailoğulları’nı Mısır’dan çıkarmasını vahyetti. Firavun’un zulmünden kurtulmak için yola çıkan Hz. Musa ve kavmini, Firavun ve ordusu takip etti. Deniz kıyısına ulaştıklarında Firavun’un ordusu tarafından sıkıştırılan Yahudilerin bir kısmı, o zamana dek birçok mucize görmüş olmalarına rağmen, tevekkülsüzlük göstermişlerdir:

Firavun ve kavmi putperest inançlara sahiptiler.

Böylece (Firavun ve ordusu) güneşin doğuş vakti onları izlemeye koyuldular. İki topluluk birbirini gördükleri zaman Musa’nın adamları: “Gerçekten yakalandık” dediler. (Şuara Suresi, 60-61)Allah’ın mutlaka kendilerine yardımda bulunacağını hatırlatan Hz. Musa, asasını denize doğru uzatmış ve Allah’ın büyük bir mucizesi olarak deniz ikiye yarılıp İsrailoğulları’na geçit vermiştir. Kurtularak karşı tarafa geçen Yahudilerin ardından tekrar kapanan denizin ortasında Firavun ve ordusu boğularak yok olmuştur:

(Musa:) “Hayır” dedi. “Şüphesiz Rabbim, benimle beraberdir; bana yol gösterecektir.” Bunun üzerine Musa’ya: “Asanla denize vur” diye vahyettik. (Vurdu ve) Deniz hemencecik yarılıverdi de her parçası kocaman bir dağ gibi oldu. Ötekileri de buraya yaklaştırdık. Musa’yı ve onunla birlikte olanların hepsini kurtarmış olduk. Sonra ötekileri suda boğduk. (Şuara Suresi, 62-66)

 Bu büyük yardımla Firavun’un ordusundan kurtulmalarına rağmen Yahudilerin bir kısmının isyankar tavrında bir değişiklik olmamıştır. Bu kişiler, denizi geçer geçmez gördükleri bir putperest topluluğa özenerek Hz. Musa’dan kendilerine bir put yapmasını istemişlerdir:İsrailoğulları’nı denizden geçirdik. Putları önünde bel büküp eğilmekte olan bir topluluğa rastladılar. Musa’ya dediler ki: ‘Ey Musa, onların ilahları gibi sen de bize bir ilah yap.’ O: ‘Siz gerçekten cahillik etmekte olan bir kavimsiniz.’ dedi. (Araf Suresi, 138)Bunların ardından Yahudiler, çölde çok uzun süre kalarak sürekli yer değiştirdiler. Muharref Tevrat’a ve bazı tarihi kaynaklara göre ilk olarak Elim ile Sina Çölü arasındaki Sin Çölü’ne geldiler. Burada bir süre kaldıktan sonra Refidim’de konakladılar ve son olarak Hz. Musa’nın “On Emir”i aldığı Sina Çölü’ne ulaştılar. Her yerleştikleri yerde karşılaştıkları bazı zor koşullardan yakınan bir kısım Yahudiler, bu durumlarından dolayı Hz. Musa’ya ve Hz. Harun’a karşı isyankar tavırlar gösterdiler. Her zorlukla karşılaştıklarında, Allah’ın desteklediği ve mucizelerle yardım ettiği bu topluluk içinde bazı kimseler, gösterilen mucizelere rağmen isyan ederek, Allah’a baş kaldırdılar. Bu olaylardan muharref Tevrat’ta şöyle bahsedilir:

Bu temsili resimlerde İsrailoğulları’nın Hz. Musa ile birlikte Kızıldeniz’den geçişleri ve Firavun ve ordusunun suda boğuluşu görülmektedir

 … Ve İsrailoğulları’nın bütün cemaati, çölde Musa’ya karşı ve Harun’a karşı söylendiler; ve İsrailoğulları ona dediler: Keşke Mısır diyarında et kazanları başında oturduğumuz zaman, doyuncaya kadar ekmek yerken Rabbin eli ile ölseydik, çünkü bütün bu cemaati açlıkla öldürmek için bizi bu çöle çıkardınız….Ve Musa dedi: Rab size akşamleyin yemek için et ve sabahleyin doyuncaya kadar ekmek verdiği zaman, bileceksiniz, çünkü Kendisine karşı söylenmelerinizi Rab işitiyor, ve biz neyiz? Söylenmeleriniz bize karşı değil fakat Rabbe karşıdır. (Çıkış Bölümü, 16/1-6)Kuran’da da, bazı Yahudilerin bu isyankar tavırları şöyle bildirilmektedir:

Siz (ise şöyle) demiştiniz: “Ey Musa, biz bir çeşit yemeğe katlanmayacağız, Rabbine yalvar da bize yerin bitirdiklerinden bakla, acur, sarmısak, mercimek ve soğan çıkarsın”… Onların üzerine horluk ve yoksulluk(damgası) vuruldu ve Allah’tan bir gazaba uğradılar. Bu, kuşkusuz Allah’ın ayetlerini tanımazlıkları ve peygamberleri haksız yere öldürmelerindendi: (Yine) bu, isyan etmelerinden ve sınırı çiğnemelerindendi. (Bakara Suresi, 61)

 Hz. Musa, Tur Dağı’na, Allah’tan vahiy almak için gittiğinde, İsrailoğulları’nın başına kardeşi Hz. Harun’u bıraktı. Hz. Musa’nın yokluğundan istifade eden Samiri adındaki bir ikiyüzlü bozguncu, Yahudilerin bir kısmını kışkırttı ve onlara ilahlarının bir heykelini yapmalarını söyledi. Samiri’ye uyan İsrailoğulları Hz. Harun’u dinlemediler ve bütün altın süs eşyalarını eritip altından bir buzağı heykeli yaparak ona tapmaya başladılar. Hz. Musa henüz topluluğunun başına dönmemişken Allah, ona İsrailoğulları’nın saptığını haber verdi. Kuran’da, Hz. Musa’nın İsrailoğulları’nın başına geri dönmesi şöyle anlatılmaktadır:Bu temsili tabloda, Hz. Musa’nın, kavminin yanından ayrılışının ardından, Yahudilerin bir kısmının Samiri’nin sapkın telkinlerine uyarak altından bir buzağı heykeli yapıp bu heykele tapınmaya başlamaları anlatılmaktadır

Musa kavmine oldukça kızgın ve üzgün olarak döndüğünde onlara: ‘Beni arkamdan ne kötü temsil ettiniz? Rabbinizin emrini çabuklaştırdınız, öyle mi?’ dedi. Levhaları bıraktı ve kardeşini başından tutup kendisine doğru çekiyordu (ki Harun ona:) ‘Annem oğlu, bu topluluk beni zayıflattı (hırpalayıp güçsüzleştirdi) ve neredeyse beni öldürmeye giriştiler. Bari sen düşmanları sevindirecek bir şey yapma ve beni bu zalimler topluluğu ile kılma(sayma)’ dedi. (Araf Suresi, 150)

 Sürekli bozgunculuk çıkartarak, Hz. Musa ve Hz. Harun’a baş kaldıran, hatta hz. Harun’u öldürmeyi planlayan bazı Yahudiler, Hz. Musa’nın Samiri’yi kovması ve buzağı heykelini yakarak yok etmesinden sonra tekrar doğru yola tabi oldular. Ancak yalnızca kısa bir süre için. Allah’ın onlara vadettiği kutsal yere girmek için mücadele etmeleri gerektiğinde de itaat etmeyerek Hz. Musa’ yı dinlemediler. Kuran’da Hz. Musa’nın kavmine şöyle seslendiği bildirilir:Ey kavmim, Allah’ın sizin için yazdığı kutsal yere girin ve gerisin geri arkanızı dönmeyin; yoksa kayba uğrayanlar olarak çevrilirsiniz. (Maide Suresi, 21)İsrailoğulları’nın ise, Hz. Musa’ya cevabı şöyle olmuştur:Dediler ki: “Ey Musa, biz orada onlar durduğu sürece hiçbir zaman oraya girmeyeceğiz. Sen ve Rabbin git, ikiniz savaşın. Biz burada duracağız.” (Allah) Dedi: “Artık orası kendilerine kırk yıl haram kılınmıştır. Onlar yeryüzünde şaşkınca dönüp dolaşıp duracaklar. Sen de o fasıklar topluluğuna karşı üzülme. (Maide Suresi, 24, 26)

Çıkardıkları isyanlara ve baş kaldırmalarına karşılık olarak, Allah, daha önce kendilerine vadettiği Kutsal Toprakları İsrailoğulları’na yasakladı.

 

Tevrat’ı Tahrif Eden Ruhban Sınıf

 Artık vay hallerine; kitabı kendi elleriyle yazıp, sonra az bir değer karşılığında satmak için: ‘Bu Allah katındandır’ diyenlere. Artık vay, elleriyle yazdıklarından dolayı onlara; vay kazanmakta olduklarına. (Bakara Suresi, 79)Hz. Musa’nın önderliğindeyken bile Allah’ın hükümlerine uymayan, kendi hedef ve çıkarlarına göre yaşayan bazı Yahudiler, Hz. Musa öldükten sonra Tevrat’ı değiştirdiler. Tevrat’ın belki de değişmeden kalmış bir bölümünde (en doğrusunu Allah bilir), Yahudilerin yaptıkları Hz. Musa’nın ağzından şöyle anlatılıyor:

Zira biliyorum ki ölümümden sonra büsbütün bozulacaksınız, ve size emrettiğim yoldan sapacaksınız; ve son günlerde sizi kötülük karşılayacak; çünkü ellerinizin işi ile Rabbi öfkelendirmek için onun gözünde kötü olanı yapacaksınız. (Tesniye Bölümü, 31/29)

 

Hemen belirtmek gerekir ki, kitabın bu ve bundan sonraki bölümlerinde dikkat çektiğimiz söz konusu hahamlar sınıfı, samimi olarak Allah’a iman eden ve insanları doğruya davet eden dürüst dindarlar değildir. Bu kimseler Hz. Musa’nın tebliğ ettiği hak dini kabullenememiş ve bu nedenle dejenere etmeye yeltenmiş samimiyetsiz ve menfaatperest kimselerdir. Bunun yanında kuşkusuz samimi şekilde Allah’a inanan ve O’na kulluk etmeye çalışan pek çok haham ve diğer din adamları da tarih boyunca Yahudilik içinde var olmuştur. Ancak Kuran’da verilen bilgiler, bu din adamları arasında kibirli, menfaatperest birtakım kimseler olduğunu göstermektedir ve bunlar Yahudi dinini dejenere etmeye çalışmışlardır.

 

Tevrat rolelerini yazan hahamlar. Kahinler olarak da bilinen hahamlar, İsrail toplumunun en önemli sınıfını oluşturmaktadırlar. Hahamlar arasında Siyonist ideolojinin etkisi altında kalanlar, topluma acımasızlığın ve saldırganlığın meşru olduğunu telkin etmektediler. Ancak elbette, onlar arasında da samimi olarak Allah’a iman eden ve Allah’tan korkanlar bulunmaktadır.

Kuran’da bildirilen bu gerçek, İncil’deki bazı anlatımlarla da uyum içindedir. İncil’de Hz. İsa’nın ikiyüzlü Yahudi din adamlarına karşı halkı uyardığından sıkça söz edilir. Bu konudaki bir uyarı şöyledir:“Yazıcılar ve Ferisiler (İncil’de Yahudilere ve hahamlara verilen isim) Musa’nın kürsüsünde otururlar; bundan sonra size söyledikleri bütün şeyleri yapın ve tutun; fakat onların işlerine göre yapmayın; çünkü söylerler ve yapmazlar. Onlar bütün işlerini insanlara görünmek için yaparlar. Çünkü onlar hamaillerini genişletip, esvaplarının saçaklarını büyük yaparlar; ziyafetlerde üst yeri, ve havralarda baş yerleri.. Ve insanlar tarafından rabbi diye çağrılmayı severler. (Matta Bölümü, 23/2-7)

İsrail, günümüzde dahi, Siyonist ideolojinin etkisi altında kalan bazı hahamların telkinleri doğrultusunda yönetilmektedir. Öte yandan İsrailli hahamlar içinde de Siyonist ideolojiye şiddetle karşı çıkan, Siyonizmin neden olduğu vahşeti her fırsatta kınayan, tüm İsrail halkını hoşgörüye, barışa ve uzlaşmaya davet eden pek çok samimi insan da bulunmaktadır.

 Ne var ki İsrail’de Siyonizmi benimseyen hahamların sayısı çoğunluktadır ve Muharref Tevrat’ın uygulanmasından da, yine bu hahamlar sorumludur. Bugün İsrail Parlamentosu olan ve “ibadethane” anlamına gelen Knesset’te kararlar genellikle bu hahamlara danışılarak verilir.Aslında “Kahinler” olarak anılan hahamlar, Yahudi topluluklarına Tevrat’tan önce de hakim olan bir sınıftı. Batı Sami ırkından gelen Yahudiler, diğer Batı Sami topluluklarıyla ortak bir dine mensuplardı. Hahamların söz konusu bu etkileri diğer birtakım batıl inançlarda olduğu gibi, Yahudiliğe atalarının dininden gelen bir gelenektir. “Musa ve Yahudilik” adlı kitabında Hayrullah Örs, “İsrailoğulları’nın dinlerini anlamak için onların daha önceki inançları hakkında biraz bilgi verilmesi lazımdır” diyerek bu eski batıl dinin birtakım özelliklerini anlatır. (sf.30) Diğer bir bölümde ise, Hayrullah Örs, Kenan şehirlerindeki bu sapkın inançta yer alan Kralların kutsallığı ve Kralların kahin ünvanı taşımaları konusundan şöyle bahsediyor:

Kenan şehir devletlerinin çoğunda Kral kutsal bir varlıktı. Memleketin mutluluğu ve bereketi ona bağlıydı… İsrailoğulları, kutsal Krallık düşüncesini Kenanilerin örneğince sürdürmüşlerdir. Papaz sınıfının oldukça gelişmiş olduğu anlaşılmaktadır. Şunu da kaydedelim ki, Ugarit metinlerinde papazlara İbranice’deki gibi ‘Kohen’ ünvanı verilmektedir. (Musa ve Yahudilik, Hayrullah Örs, sf.27)

 Kitab-ı Mukaddes’in ilk kısmını oluşturan Eski Ahit ya da Tevrat, toplam 39 kitaptan oluşur. Bunlardan ilk beş kitap olan Tekvin, Çıkış, Levililer, Sayılar ve Tesniye, Hz. Musa’ya verilen, ancak daha sonra hahamlar tarafından bozulmuş olan bölümlerdir. (En doğrusunu Allah bilir.) İçindeki tutarsızlık ve mantık bozuklukları (Örneğin, beşinci bölüm olan Tesniye’de, Hz. Musa’nın ölümü ve gömülüşünün anlatılıyor olması gibi), bu ilk beş kitabın da Hz. Musa’ya indirilen vahiylere değil, hahamların ifadelerine dayandığını göstermektedir.“Rabbin sözüne göre Rabbin kulu Musa orada, Moab diyarında öldü. Ve Moab diyarına Beyt-Peor karşısındaki derede onu gömdü.” (Tesniye Bölümü, 34/5-6)Bundan sonraki 34 bölüm ise, asırlar boyunca Kitab-ı Mukaddes’e parça parça eklenmiştir. “Yahudi Tarihi” adlı kitabın yazarı olan H. Hirsch Graetz, Tevrat’ın değiştirilmesi ile ilgili olarak şunları söyler:

Tevrat’ın kanunlarına tam riayeti sağlamak üzere ileri gelen ailelerin temsilcilerinden başında Büyük Kohen’in (Başhaham) bulunduğu Yetmişler Meclisi’ni kurdular. Bu meclis, İsrail Devleti’nin yıkılışına kadar devam etti. Bunlar, kitabın en eski karakterli harflerini değiştirip zamanlarına uydurdular. Gençlerini yetiştirmek için dini okullar açtılar. Bu okullardaki öğretmenlere ‘Soferim’ (yazıcılar) denilirdi. Soferimin iki vazifesi vardı: Tevrat’ı açıklamak ve bunun cemiyet ve ferd tarafından tatbikini sağlamak. Soferimler, Tevrat’ın beş kitabından başka, nebilerin sözlerini de Kitab’a ek olarak yazdılar ki, isimlerini bu çalışmalardan almışlardır… Bu arada bazı müelliflere göre İsrailli olmayan yabancı asıllı bazı kitaplar da İsrailleştirilerek kitaba eklendi. (Tesniye Bölümü, sf.46)

 Yahudilerin Passah bayramında sofradaki herkes tarafından okunması gereken metin ve bu metin için hazırlanmış özel bir kapakProf. Dr. Hikmet Tanyu ise, “Tarih Boyunca Yahudiler ve Türkler” adlı kitabında, hahamların Tevrat’ı değiştirmeleriyle ilgili olarak şunları belirtiyor:Hz. Musa, MÖ XIII. yüzyılda yaşamasına rağmen, yakın zamanlara kadar elde bulunan en eski İbrani el yazması nüsha MS VII. ve X. yüzyılda yazılmış bir kaynaktır. Tesniye (Tevrat’ın beşinci bölümü), MÖ 621 veya 622 yıllarında Kudüs’teki Süleyman Mabedi’nde kahinler tarafından bulunduğu belirtilerek Kral Yoşiya’ya sundukları bir kitap olup Musa’nın ölümünden, gömülmesinden ve onun için tutulan yastan bahseder. Hz. Musa zamanında bulunmayan birçok adetlere, davranışlara değinir. Önceki kitaplarda geçen bazı şeriat kanunlarını tekrarlar, insanların birbirlerine ve Tanrı’ya karşı nasıl davranmaları gerektiğini anlatır. (Tanyu, Tarih Boyunca Yahudiler ve Türkler, Prof. Dr. Hikmet, sf.40)

Yahudiliğe göre Tevrat’ın beş kitabının kelime kelime Yehova tarafından bildirilmiş Tanrı kelamı olduğuna inanılmaktadır. Oysaki, Hz. Musa’nın yaşadığı tarih bile kesinlikle tespit edilmiş değildir. Tahminen XV. yüzyıldan başlayarak genellikle XIII. yüzyılda yaşadığı ve ortalama MÖ 1250 yıllarında İsrailoğulları’nı Mısır’dan çıkardığı ileri sürülmektedir. Tanah’ın (39 kitabın hepsine birden verilen isim) tamamlanması ise MÖ (1200-100) yılları arasında ve bin yıldan fazla bir zamana uzamış ve muhtelif yazarlar tarafından telif, derleme, ve birleştirme işine teşebbüs edilmiştir. (Tarih Boyunca Yahudiler ve Türkler, Prof. Dr. Hikmet, sf.47)

 Türkiye’deki Musevi vatandaşlarımızın yayınladıkları Şalom gazetesinde ise, bu konuyla ilgili şu ifadelere yer verilmiştir:Yıllardır araştırmacıların merak konusu olan ‘Kutsal Kitabı kim yazdı?’ sorusu uzun bir listenin çıkmasına neden olmuştur. Bu sayılan listeye aday olarak katılabilecek iki isim daha öne süren Amerikalı profesör Richard Friedman’ın bu konudaki kitabı önümüzdeki günlerde Londra ve New York’ta yayımlanacak. Friedman’a göre peygamberlerden Yeremiah ve havarisi Baruh Ben-Neriya Kutsal Kitabın ilk beş bölümünü kaleme almışlardı. İsrailli uzmanlar önerinin üzerinde düşünüyorlar. (Şalom, 13 Mayıs 1987)Hayrullah Örs ise, “Musa ve Yahudilik” adlı kitabında Tevrat’ın tarih boyunca birçok değişikliğe uğradığını belirtir:

Eski Ahit, özellikle Tevrat (Musa’nın 5 kitabı, Tekvin, Çıkış, Levililer, Sayılar, Tesniye), Yahudiler ve Hıristiyanlarca, yakın zamana kadar Tanrı’nın Hz.Musa’ya doğrudan doğruya yazdırdığı kitap olarak kabul edilmekte idi. Ama iki yüzyıldan beri yapılan incelemeler; bunların çok yeni diyebileceğimiz zamanlarda yazıldığını ve çeşitli maksatlarla tarih boyunca değişikliklere uğratıldığını ispatlamıştır. (Musa ve Yahudilik, Hayrullah Örs, sf. 34-35)

 Görüldüğü gibi, Hz. Musa’ya gönderilen Tevrat, bazı hahamların elinde, Yahudilerin milli çıkar ve hedeflerine uygun olarak değiştirilmiş ve hak kitap olma niteliğini kaybetmiştir. Yapılan tahrifatlar neticesinde, Allah, ahiret, cennet ve cehennem inancında çeşitli sapkın açıklamaların yer aldığı bir kitap ortaya çıkmıştır. Bu tahrifatların en temel özelliklerinden birisi ise, Yahudi halkının batıl gelenekleri doğrultusunda belli kesimlere menfaat ve üstünlük sağlayacak birtakım açıklamalardır. Bu açıklamalar bir kısım Yahudilerin geleneksel üstün ırk ve dünya hakimiyeti konularındaki ihtiraslarını pekiştirmiş, yaptıkları katliamlara, haksızlıklara ve ahlak dışı tavırlara meşru bir zemin hazırlamıştır. Böylece Muharref Tevrat’ın bazı kısımları, hak dini anlatan bir kitap olmaktan çıkarak, bazı Yahudi hahamların ideolojilerini yansıtan bir kitap haline gelmiştir. Şalom gazetesinde de bu batıl inanışlar şöyle belirtiliyor:

Tanrı’ya inanmak Yahudiliğin temel başlangıç noktası değildir. Resul Jeremiah bile İsrail’in başkaldırısını, Tanrı’nın ağzından şöyle anlatır: ‘Beni terk ettiler ve kanunlarımı uygulamadılar’. Eski hahamların bu sözü yorumlama şekli ise ‘İnançlarından vazgeçsinler ama kanunları uygulasınlar’ olmuştur. (Şalom, 8 Mart 1989)

 Kuran’da ise dini kendi çıkarları için kullanarak yalanlayanlar için Allah şöyle buyurmaktadır:Kitabı kendi elleriyle yazıp sonra onu az bir değerle değiştirmek için: ‘Bu Allah katındandır’ diyenlerin vay haline! Ellerinin yazdığından dolayı vay hallerine! Kazandıkları günahlarından dolayı vay hallerine! (Bakara Suresi, 79)Kendilerine Tevrat yükletilip de sonra onu yüklenmemiş olanların durumu koskoca kitap yükü taşıyan eşeğin durumu gibidir. Allah’ın ayetlerini yalan saymakta olan kavmin durumu ne kadar kötüdür. Allah, zalim olan bir kavmi hidayete erdirmez. (Cuma Suresi, 5)

YAHUDİ KÖPEKLERİNİN WASHİNGTONDAKİ AĞLAMA DUVARI

İSRAİL’İN WASHİNGTON’DAKİ AĞLAMA DUVARI

 

O sıralardaki siyasi gündeme bakmak, bu soruyu aydınlatabilirdi. ABD’nin Kuveyt işgalinin hemen ardından takındığı anti-Irak söylemi destekleyen ülkelerin başında İsrail geliyordu. Hatta İsrailliler ABD’yi ılımlı bile buluyorlar, daha sert bir politika istiyorlardı. Cockburn’lere göre “İsrailliler, ABD’ye ‘Saddam’ın gözünün yaşına bakmayın’ mesajları yolluyorlardı”. Öyle ki İsrail Cumhurbaşkanı Haim Herzog, Amerikalılar’a nükleer silah kullanmalarını bile tavsiye etmişti. Öte yandan, ABD’deki İsrail lobisi de harıl harıl Irak’a karşı geniş kapsamlı bir saldırı düzenlenmesi için çalışıyordu.

Tüm bu durum, Amerika’da, Irak’a karşı düzenlenmesi düşünülen saldırının gerçekte İsrail çıkarları adına planlandığı düşüncesini yaygınlaştırdı. Ünlü köşe yazarı Patrick Buchanan, bu düşünceyi, “Washington’da Irak’a karşı bir savaş açmamızı savunan yegane güç, İsrail ve onun buradaki ‘ağlama duvarı’ (yani lobisi)dir” diyerek özetliyordu.

 Öte yandan, İsrail konu hakkında ciddi bir propaganda kampanyası da başlatmıştı. Bu kampanya daha çok el altından yürütüldüğü için de, Mossad devreye girmişti. Eski Mossad ajanı Victor Ostrovsky, bu konuda önemli bilgiler aktarır. Ostrovsky’e göre, İsrail, Körfez Krizi’nin başlamasından bile çok daha önce Amerika ile Saddam’ı savaştırmak istiyordu. Öyle ki, İsrail bu yöndeki planını İran-Irak savaşının hemen ardından uygulamaya koymuştu. Ostrovsky’nin yazdığına göre, Mossad’ın LAP-LohAma Psico